• ګنج پښتو د مولوي احمد تڼګي لخوا، چې يو افغان شاعر و؛ په دې برخه کې ۴۹ ادبي کيسې په داسې خالص محاوره يي پښتو بيان شوې دي چې له فارسي او عربي لغتونو ډېرې لرې ساتل شوې دي (مخونه ۵–۱۳۰).
• د سلطان محمود غزنوي تاریخ د مولوي احمد له خوا (د فارسي «فرشته تاریخ» ژباړه)؛ د سلطان محمود غزنوي د ژوند او لاسته راوړنو په اړه معلومات وړاندې کوي (۹۷۱–۱۰۳۰ زېږديز؛ مخونه ۱۳۱–۲۰۴).
• «تاریخ مرصع (تاریخ ګوهرنشان)» د افضل خان (مړ ۱۷۴۸) لخوا؛ دا يو ډول متنوع محلي تاریخ دی چې د نړۍ د پيدايښت بحث له کتاب مقدس او قرآن سره تړي، او بيا د ځينو پښتني قبيلو د لرغوني اصل او کډوالۍ په اړه خبرې کوي، لکه ختک، غوريان او نور هغه قومونه چې د افغانستان او پېښور درې تر منځ مېشت دي (مخونه ۲۰۵–۲۴۰).
• «شهزاده بهرام او ګل اندام» د فياض لخوا؛ يوه عرفاني او عاشقانه کیسه ده چې اصل یې فارسي دی (مخونه ۲۴۱–۲۹۶).
• «د عبدالرحمن دیوان»؛ د مشهور پښتو عارف او شاعر رحمان بابا (۱۶۵۱–۱۷۰۹) له اشعارو څخه غوره شوې برخه ده (مخونه ۲۹۷–۳۲۸).
• «د خوشحال خان خټک دیوان»؛ د ستر شاعر او جنګيالي خوشحال خان خټک (۱۶۱۳–۱۶۸۹) منتخب اشعار دي (مخونه ۳۲۹–۳۶۰).
• «چمن بېنظير (بېساری باغ)»؛ د ۳۵ پښتو شاعرانو د غزلونو غوره مجموعه ده، چې د ډېرو شاعرانو اصلي آثار نن سبا نه دي پاتې (مخونه ۳۶۱–۴۰۲).
• «انشاء پښتو»؛ د کتاب د درسي بشپړتيا لپاره د ۱۹ پښتو ليکونو (مکتوبونو) مجموعه ده.
دغه اثر د پښتو ژبې او ادب د مطالعې لپاره ډېر ارزښت لري، ځکه د پښتو ژبې محاوره يي خالصه بڼه، کلاسيک ادبي متنونه، او تاریخي روایتونه پکې يو ځای راټول شوي دي
مننه ګرانه وروره
ڈیر شہ پولاد صاحب